نه تو می مانی و نه اندوه
ونه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رودقسم,
وبه کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت,
غصه هم میگذرد
آنچنانی که فقط خاطره ای می ماند.
لحظه ها عریانند....
به تن لحظه خود جامه اندوه
مپوشان هرگز...
دل تو اولین روز بهار
دل من آخرین جمعه سال
و چه دورند و چه نزدیک به هم....!!!!!
چه قدرسخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهرپرازخنده
چه قدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده
چه قدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی.....
....دلم خیلی گرفته
...من دلم تنگ کسی ست که
به دلتنگی من می خندد......
نبودن هیچ کس سخت نیست...
فراموش کردن یک بودن سخت است....!!
بس که دیوار دلم کوتاه است
هرکه از کوچه تنهایی من می گذرد
به هوای هوسی هم که شده
سرکی میکشدو می گذرد....!!
عکس تو...
آن روزکه از برکه خیال ماهی گرفتی
آسمان خندید
پرستو پرپرزنان روی شانه درخت تنهایی نشست.
وعکس تو
در آیینه آب
غرق شد....
خداحافظ....
به من گفتی خداحافظ وبرقندیل مژگانت بلوراشک
جاری بود.
غم تلخ میان غصه هایت با تمام بی قراری بود.
چرا با من خداحافظ...
تو که گل بوته های شعر شادم را ز باران نگاهت
بارور کردی...
تو که افسانه با عشق بودن را برایم از کتاب زندگی
خواندی....
چرا با من خداحافظ...
مروای رفتنت شورجوانیها.مروای بهترین حرف
وکلامت آشناییها
اگر رفتی دگر تا عمر دارم داغدار رفتنت هستم.....
اگر رفتی درون پیله تنهایی و اندوه می مانم.......
برای طفل غمگین دلم لالایی دگر می خوانم.....
خداحافظ کلامی سخت و غمگین است.
غم رفتن غمی بسیار سنگین است.....
هنگام عبورازکوچه های کهنه
تصویرتوکه درچشمهایم می شکست
نمی دیدی؟!
ای معنی انتظار یک لحظه بایست
دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست؟
یک لحظه بایست فقط یک جمله بگو!
تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟
فراموش نکن....
شاید سالها بعد درگذر جاده ها بی تفاوت از کنارهم
بگذریم وبگوییم :
آن غریبه چه قدر شبیه خاطراتم بود...!!
زندگی درک همین امروز است.
فهم فهمیدن هاست...!
شاید این خنده که امروز دریغش کردیم....
آخرین فرصت همراهی ماست.....!
یا مقلب القلوب والابصار
یا مدبراللیل والنهار
یا محول الحول والاحوال
حول حالنا الی احسن الحال
بمبی در پاکت نامه....
بمبی که پست کردی عزیزم رسیده است
قلبی که عاشقت شده در خون تپیده است
بمبی که منفجر شده در قلبم وسپس
خونم براین متون پرازغم چکیده است
بیچاره پستچی که چنین گریه میکند
از نامه داستان شما را شنیده است
بیچاره پستچی که برایم به جای تو
در راه خانه شاخه گلی سرخ چیده است
آن قدر گریه کرده ام امشب که نامه ات
از اشک های ماتم من نم کشیده است
سر روی نامه گریه امانم نمی دهد
اما صدای گریه بریده بریده است
وقتی تماس این تلفن قطع شد بخند
حالا برو بخواب که دیگر سپیده است!......
السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین(ع)
...مینویسم همه هق هق تنهایی را
تا تو از هیچ به آرامش دریا برسی
تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی
به حریم خلوت عشق تو تنها برسی
...مینویسم همه با تو نبودن ها را
تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری
تا تو تکیه گاه امن خستگی هام باشی
تا مرا باز به دیدار خود من ببری
درهم نگریستند اماسرشارازمهربانی
چشم هاشان هرکدام پیاله ای پرازشراب سرخ
که درکام چشمان هم می ریختند
وکم کم برهردولب
لبخندی آهسته بازمی شد
لبریزازمحبت
سیراب ازدوست داشتن
نه عشق
دوست داشتن
لحظاتی این چنین
خوب وشیرین ونرم وخاموش گذشت
دوست داشتن ازعشق برتراست
ومن هرگزخود را
تا سطح بلندترین قله های عشق های بلند
پایین نخواهم آورد.
وبعد ازرفتنت...
شبی از پشت یک تنهایی نمناک وبارانی ترا با لحجه گل های نیلوفر صدا کردم.
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
ترا از بین گل هایی که در تنهایی ام روئید با حسرت جدا کردم.
وتو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران وسرگردان چشمانی ست رویایی
ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
ترا در دشتی از تنهایی وحسرت رها کردم.
همین بود آخرین حرفت
ومن بعد ازعبورتلخ وغمگینت
حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت ونارنجی خورشید
وا کردم!
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا؟ شاید خطا کردم!
وتوبی آنکه فکرغربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا تا کی برای چه
ولی رفتی وبعد ازرفتنت باران چه معصومانه می بارید.
وبعدازرفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
.
وبعدازرفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد.
وگنجشکی که هرروز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت
تمام بالهایش غرق در اندوه وغربت شد.
وبعدازرفتن توآسمان چشم هایم خیس باران بود.
وبعدازرفتنت انگار کسی حس کردمن بی توتمام هستی ام ازدست خواهد رفت.
کسی حس کرد من بی توهزاران باردرهرلحظه خواهم مرد.
وبعدازرفتنت دریا چه بغضی کرد.
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد.
ومن با آنکه می دانم توهرگز یاد من را باعبورخود نخواهی برد
هنوزآشفته چشمان زیبای توام
برگرد!
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.
وبعدازاین همه طوفان ووهم وپرسش وتردید
کسی ازپشت قاب پنجره آرام زیبا گفت:
توهم درپاسخ این بی وفایی ها بگو:درراه عشق وانتخاب آن خطا کردم.
ومن در حالتی مابین اشک وحسرت وتردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ وسردست
ومن دراوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا؟ شاید به رسم وعادت پروانگی مان باز
برای شادی وخوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت
دعا کردم.....
...ای عزیز! کاش روزهای آرام وبی وسوسه از پشت سیاهی
شب های گناه به در آیند وچشمانم را به آمدن لحظه های خوب
احساس وگذشت ویاری آفریدگانت روشن کنند آنگاه من برای
بی پناهی دل شکسته ام چنین لحظه های آرام بخشی را
تکیه گاه خود سازم.....
آموخته ام که....
آموخته ام که تنها نیازی که مرا کامل می کند نیاز به خداست.
آموخته ام که خدا تنها عشق است و عشق تنها خداست.
آموخته ام که وقتی نا امید می شوم خداوند با تمام عظمتش ناراحت می شود
وعاشقانه انتظار می کشد که به رحمت او بار دیگر امیدوار شوم
آموخته ام که اگر به آنچه خواسته ام نرسیده ام یعنی خدا برایم بهتر از آن را
فراهم کرده است.
آموخته ام که اولین شرط رسیدن به هدف علاقه است.
آموخته ام لبخند ارزانترین راهی ست که می توان با آن نگاه را وسعت بخشید.
آموخته ام آنچه امروز در دست دارم ممکن است آرزوی فرداهایم باشد.
آموخته ام زندگی مثل یک نقاشی ست با این تفاوت که در آن از پاک کردن
خبری نیست.
آموخته ام که هیچ روزی از امروز با ارزشتر نیست.
آموخته ام که زندگی دشوار است اما من از او سخت ترم.
آموخته ام که زندگی را از طبیعت بیاموزم
چون بید متواضع باشم
چون سرو راست قامت
چون صنوبر صبور
مثل بلوط مقاوم
مثل رود روان
مثل خورشید با سخاوت و مثل ابر با کرامت باشم.
نامت را که بدرقه میکنم
دستمالم خیس می شود
مثل نامه های توی درخت!
اما امروز
برای یک بوسه هم
به سویم برنمی گردی..؟!
می روی....برو!
اما به رسم یادگار
دلی که نه!
دستمالی گل سری
چیزی را جا بگذار.....
با توچه کرده بودم.....
با تو چه کرده بودم؟
که در یک ناگهان تلخ
مرا ورق زدی
چه ساده چه بی پرده
با حجتی موجه
به نام هرگز!
و البته این نهایت تو نبود
تو بیشتر از این هم می توانی
مرا در زخم هایم خلاصه کنی
تگرگ خوتر طوفان منش تر
گفته بودی چشم بسته عاشقی
اما تازگی ها فهمیده ام
حتی اگر چشمهایت را هم باز کنی
عشق را نمی بلعی
لقمه ای کوچکتر بردار!
بگو بدانم
در کدامین مکتب ناسروده
سرمشق های وفا را مچاله کرده ای
که پایت را
مثل من
به فلک نبسته اند؟
من که مدتی
پاسبان یک طرفه انتظار
و حالا
عبور ممنوع انتقام
برده و هستم
از اینها که بگذریم
ما که ورق خوردیم
و تو
با ساده سری دیگر
انشاا.....!
آه من...
وقتی
تو از من جدا شدی
آسمان
از جدایی ما فریاد کشید.
دریا خاکستری می شد.
آه من
همراه زوزه باد شد.
و تو
در امتداد واژه ها
گم شدی.......
نه!
کلامی نمی گویی
جز با زبان ماه
که جز
با گوش های گیاهی
نمی توان شنید
پس مرا
میان خاکسترم
چونان گلی برویان
تا با تو گفت وگوکنم
شبها که جز با زبان ماه
کلامی نمی گویی.........
به یاد تو....
تو می روی و من با یک دنیا اندوه به انتظار قاصدک نشسته ام
تو می روی و من پریشان خاطر وسرگردان لحظه ها را سپری میکنم
ای که سال های سال به صدای دلنشین تو
عادت کرده ام
قلبم با کلام آرامت به آرامش می رسد و
حالا
کنار پنجره دل نشسته ام و تو را به یاد می آورم
وقتی که باد می وزد
و برگهای درختان را اسیر سر پنجه خود می کند
با یاد غم های تو می رفتم
و تو را از خدای خویش
می خواهم.....
سوگند.....
در ژرفای افکاری که خود را در آن غرق می کنی مرا نیز غرق کن.
به لحظه ای که باد گل ابریشم را می بوسد سوگند که از جذبه های زمین رهیده ام.
یک نگاه تو
کافیست
تا در تو محو شوم......
هنگام عبور از کوچه های کهنه
تصویر تو
که در چشمهایم می شکست
نمی دیدی؟.....
سلام...
سلامی به گرمی دستانی که فقط آنها را درک کردم
نه بیشتر!
سلامی به زلالی قلبی که فقط تو را به حریم پاک خود راه داد.
سلامی به پاکی اولین آشنایی........
